Ο Δρόμος για την Αδυναμία είναι στρωμένος με Συγνώμες
Ο Δρόμος για την Αδυναμία είναι στρωμένος με Συγνώμες
‘’Συγνώμη για το…(ένα χαρακτηριστικό του σώματός της).’’ Με έκπληξη την άκουσα να το λέει. Μόλις είχε ξαπλώσει στο τραπέζι του μασάζ και δεν είχα ακόμη προλάβω να ξεκινήσω τις μαλάξεις. Η ανταπόκριση μου σε αυτά τα λόγια (τα οποία φαίνεται να μαρτυρούν ντροπή για την εμφάνιση) ήρθε χωρίς να το σκεφτώ: ‘’Μην ζητάς συγνώμη για το πως είναι το σώμα σου, μην απολογείσαι για αυτό που είσαι.’’
Λίγο αργότερα, κάνοντας μασάζ σε μία άλλη κυρία, καθώς κρατούσα στην παλάμη μου ένα μέλος του σώματός της, μου είπε πως πονάει σε ένα σημείο. Συμπλήρωσε πως επειδή το κόκκαλο σε εκείνο το σημείο είναι κοντά στην επιδερμίδα, την πόνεσε ο τρόπος που το κρατούσα στην παλάμη μου. Και συμπλήρωση, ‘’Εγώ φταίω.’’ Έκπληκτος με αυτήν την τελευταία φράση, και χωρίς να το σκεφτώ πάλι, αποκρίθηκα αυτό δεν ισχύει, δεν είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να απολογηθεί και κατέληξα ζητώντας της εγώ συγνώμη για την ανεπιθύμητη αίσθηση που προκάλεσα.
Αυτά συνέβησαν κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης του Αγιουβέρδικου Mασάζ Mardana υπό την καθοδήγηση του Μιχαήλ Paribodha Χριστόπουλου για το Healing Touch. Έχοντας ολοκληρώσει το σεμινάριο πριν δύο χρόνια, ρόλος μου σε αυτό ήταν του βοηθού. Και ο λόγος για τον οποίο γράφω για αυτά τα δύο περιστατικά, είναι επειδή βοηθήσαν να αναδυθεί η ιδέα πως ένα από τα σημαντικά πράγματα που κάνουμε στο μασάζ, είναι το να ενδυναμώνουμε τους ανθρώπους. Πόσο ακόμη περισσότερο σημαντικό είναι αυτό σε μία εκπαίδευση, όπου οι εκπαιδευόμενοι περνάνε από τον ρόλο του δέκτη για να γίνουν δότες.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως εκτός από την δεξιότητα στα χέρια, είναι πολύ σημαντική και η δεξιότητα στα λόγια, στην επικοινωνία με τον δέκτη, στο ‘’κράτημα’’ του θεραπευτικού χώρου, ώστε ο χώρος ο ίδιος (η ατμόσφαιρα) να ενισχύει αυτό που κάνουν τα χέρια μας. Θα μπορούσε κάποιος σε περιστατικά σαν τα παραπάνω, α) να μην πει τίποτα, β) να το ρίξει στην πλάκα, γ) να μπει σε θέση άμυνας, δ) να προσπαθήσει να πατρονάρει τον δέκτη. Όταν πάντως αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε στην εκπαιδευτική μας πορεία, πως το ανθρώπινο άγγιγμα είναι, πέρα από τις τεχνικές, από μόνο του θεραπευτικό όταν γίνεται με ανθρωπιά, τότε όλο και περισσότερο εξασκούμε την τέχνη μας με απλότητα, ειλικρίνεια, αγάπη και συμπόνοια.
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς προκαλέσαν στην θεραπευτική και εκπαιδευτική διαδικασία των δύον εκείνων κυριών τα λόγια με τα οποία ανταποκρίθηκα. Μπορώ όμως να πω σίγουρα, πως πολλοί άνθρωποι σε ανάλογη περίπτωση, σίγουρα εγώ κάποιες φορές, δεν θα έλεγαν τίποτα. Πόσοι από εμάς, που αισθανόμαστε άσχημα ή ντροπή για κάτι πάνω στην εμφάνισή μας, είχαμε το θάρρος να το παραδεχτούμε (και σε μία τόσο ευάλωτη θέση μάλιστα) όπως η πρώτη κυρία; Πόσοι από εμάς, αν αισθανθούμε άβολα σε μία συνεδρία θα έχουμε το θάρρος να το εκφράσουμε εκείνη την στιγμή; Τιμώ λοιπόν και παίρνω παράδειγμα από το θάρρος των δύο εκπαιδευόμενων και για άλλη μια φορά μου υπενθυμίζεται πόσο σημαντικό είναι να είμαστε ανοιχτοί και απλοί, ανθρώπινοι μπροστά σε κάθε συνεδρία. Άλλωστε, ο δρόμος για τον ''παράδεισο'', είναι στρωμένος με την ενδυνάμωση που προσφέρουμε στον εαυτό και στους συνοδοιπόρους μας.
- English Version -
''Sorry about the...(a feature of her body).'' I was surprised to hear her say it. She had just laid down on the massage table and I hadn't even had time to start the massage yet. My response to these words (which seemed to convey shame at her appearance) came without thinking: ''Don't apologize for how your body looks, don't apologize for who you are.''
A short time later, while massaging another lady, and as I was holding a part of her body in my palm, she told me that it hurt in one spot. She added that because the bone in that spot is close to the skin, the way I was holding it in my palm hurt her. And filling in, ''It's my fault.'' Surprised at that last sentence, and without thinking about it again, I responded that's not the case, it's not something she needs to apologize for, and I added an apology for the unwanted sensation I caused her.
This happened during the Mardana Ayurvedic Massage training under the guidance of Michael Paribodha Christopoulos for Healing Touch. Having completed the course two years ago, my role in it was that of an assistant. And the reason I am writing about these two incidents is because they helped to bring up the idea that one of the important things we do in massage is to empower people. How much more important this could be, in a training where trainees go from being receivers to becoming givers?
What I mean to say is that in addition to skill in the hands, also very important are the skill in how we use words, in communicating with the receiver, in ''holding'' the therapeutic space, so that the space itself (the atmosphere) enhances what our hands do. One, in incidents like the above, could a) say nothing, b) try to make fun of the situation, c) get in a defensive position, d) try to patronize the receiver. However, when in our training we begin to realize that human touch, beyond techniques, is in itself therapeutic when done with humanity, then we increasingly practice our art with simplicity, honesty, love and compassion.
I cannot know exactly what the words with which I responded caused in the healing and educational process of those two ladies. But I can say with certainty that many people in a similar situation, certainly myself at times, would have said nothing. How many of us, feeling bad or ashamed about something over our appearance, have had the courage to admit it (and in such a vulnerable position at that) as the first lady did? How many of us, if we feel uncomfortable in a session, would have the courage to express it in that moment? So, I honour and take example from the courage of the two trainees and once again I am reminded of how important it is to be open and simple, human in the face of each session. After all, the road to heaven is paved with the empowerment we offer to ourselves and our fellow travelers.
Comments
Post a Comment