Στον Χώρο του Ανατέλλοντος Χορού - KOBIDO Integrated Japanese Facial Massage training
Στον Χώρο του Ανατέλλοντος Χορού
- Όσα εξαιρετικά (και Ιαπωνικά) βίωσα και έμαθα από την εμπειρία μου στην εκπαίδευση του Kobido-Integrated Japanese Facial Massage.
Ότι έχω ασχοληθεί και ασχολούμαι με διάφορα πράγματα Ιαπωνικά στην ζωή μου δεν σημαίνει πως μπορώ να πω ότι γνωρίζω την Ιαπωνία και τον πολιτισμό της. Αυτά για τα οποία θα μιλήσω σε αυτό το άρθρο, είναι η δική μου εμπειρία και αντίληψη, το πως εκφράζεται στην ζωή μου η συνάντησή μου με αυτήν την Άπω-εξαιρετικό πολιτισμό.
Αυτό που πρώτο που με χάραξε βαθιά, από μικρή ηλικία, ήταν η συνειδητοποίηση του τι έγινε στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Όπως και πολλούς άλλους μας εμπότισε με την δίψα για ειρήνη. Ίσως να διαφεύγει της μνήμης σήμερα, πάντως εκείνο το έγκλημα πολέμου πάνω σε αμάχους, αναδημιούργησε και γαλβάνισε το κίνημα υπέρ της ειρήνης στην σύγχρονη εποχή.
Άλλη μία σημαντική συνάντησή μου με αυτόν τον πολιτισμό -η οποία έχει αφήσει μόνο γλυκές αναμνήσεις και μία καλή φιλιά,- ήταν στην τύχη που είχα να έρθω σε επαφή με Ιάπωνες, υποστηρίζοντας δρομείς που έτρεχαν στο Σπάρταθλον -όπως έχω ήδη καταθέσει σε παλαιότερο άρθρο μου στην Βεντάλια μας.
Το Aikido και το Butoh, η καλή τύχη τα έφερε στην ζωή μου -με την μορφή της τότε φίλης, και μίας καλής φίλης αντίστοιχα. Το Reiki, πάλι η καλή τύχη αλλά μέσω μίας κρίσης στην ζωή μου, και το Kobido, όταν είχα πια αρχίσει να δημιουργώ συνειδητά την καλή τύχη μου. Όλα όμως εξελιχθήκαν (και συνεχίζουν) σε ένα βασικό μέρος αυτού που διαμορφώνει όχι μόνο τον επιφανειακό χαρακτήρα μου αλλά και που εμπνέει τον πυρήνα της ύπαρξης να εκφραστεί στην ζωή.
Έχοντας ήδη αρχίσει να εκπαιδεύομαι στις τέχνες του σώματος/πνεύματος, αυτό που δεν γνώριζα, μπαίνοντας στην εκπαίδευση του Kobido, ήταν πως θα γίνει το πιο αγαπημένο μου μέσο για να προσφέρω θεραπεία. Σημειώνω πως η προηγούμενη επαγγελματική μου έκφραση γινόταν μέσω της φωτογραφίας, κατεξοχήν επάγγελμα επικοινωνίας -και φυσικά εξασκούμενο κυρίως με Ιαπωνικές μηχανές. Όμως κάποια στιγμή, οι επιλογές και ο τρόπος που προσέγγιζα την ζωή, με φέρανε στο κατώτερο σημείο, καθώς ένιωθα να έχω χάσει την επαφή με τον κόσμο και τον εαυτό μου. Ήταν μέσα από έναν χώρο που με βάση τον διαλογισμό, την βαθιά εργασία με τον εαυτό και την εκπαίδευση σε τέχνες όπως το Reiki και το Kobido που ξαναβρήκα το νήμα (και το νόημα) της σύνδεσης και αναγεννήθηκα -ακόμα και φωτογραφικά/καλλιτεχνικά.
Παρενθέτω πως μέσα στο lockdown ξεκίνησα να παρακολουθώ πάλι κινούμενα σχέδια, όταν ανακάλυψα τα αριστουργηματικά που έρχονται από την Ιαπωνία -οάσεις ευαισθησίας και καλαισθησίας, που εμπνέουν, συγκινούν βαθιά, δίνουν στην φαντασία φτερά να πετάει ψηλά, γαληνεύουν ευγενικά το πνεύμα-και φυσικά ανοίγουν ορίζοντες προοπτικής και αφήγησης πέρα από τα χολιγουντιανά στερεότυπα.
Μπορεί να μην είμαι ειδικός περί Ιαπωνίας (ή των τεχνών που αναφέρω), αλλά σίγουρα ένας πολύ τυχερός άνθρωπος, που μέσα από αυτές τις γραμμές που γράφει, βλέπει να εμφανίζεται ένα νήμα που ενώνει αυτές τις τέχνες, υφαίνοντας ένα ορατό και αόρατο ένδυμα της εμπειρίας, μία ρητή και άρρητη, έκφραση αυτού του μοναδικού πολιτισμού όπως αφήνει τα χνάρια του στο μονοπάτι της ζωής μου. Να λοιπόν κάποια χαρακτηριστικά εφόδια και ορόσημα σε αυτό το μονοπάτι.
Το Aikido διδάσκει πως να κοιτάζεις την δύσκολη κατάσταση κατάματα, χωρίς όμως να χρειάζεται να καταφεύγεις σε ωμή βία για να ανταπεξέλθεις. Ψύχραιμα, με φυσικό τρόπο, χρησιμοποιεί την ίδια την δύναμη του αντιπάλου, για να εξουδετερώσει την επίθεσή του. Αυτό δίνει στην τέχνη αυτή μία υπέροχη χάρη και ευγένεια. Η εξάσκηση μοιάζει περισσότερο με χορό παρά με μάχη -μάχη με τις σκοτεινές γωνίας του εαυτού μας, χορό με την αναδυόμενη ανθρωπιά. Άλλωστε, ο ιδρυτής της ήταν βαθιά επηρεασμένος από τον εσωτερικό Βουδισμό (ανάμεσα στα άλλα). Ο ιδρώτας μεταμορφώνεται σε ειρηνική αίσθηση, φιλοσοφία που βιώνεται ανατάσσοντας το πνεύμα και αποβάλλοντας υλικές και πνευματικές τοξίνες, ώστε μετά το μάθημα φαίνεται να έχεις επιστρέψει 5 χρόνια νεότερα -πράγμα που συμβαίνει και μετά από μία συνεδρία Kobido! Αυτά είναι περιληπτικά, κάποια από τα σημαντικά μαθήματα τα οποία ενστάλαξε στην ζωή μου, με τα οποία φώτισε τα βήματά μου σε αυτό το μονοπάτι.
Το Ρέϊκι με έμαθε πως δεν υπάρχει θεραπεία χωρίς παρουσία, ενέργεια θετικά επιδραστική χωρίς επίγνωση, φροντίδα χωρίς αγάπη και συμπόνοια. Πως θ θεραπεία δεν προσφέρετε μέσα από κατασκευές του νου, προσδοκίες και επιδιώξεις αλλά από την απλότητα της παρουσίας και το άδειασμα, ώστε όπως στην φλογέρα, να περάσει ανεμπόδιστο το πνεύμα/ενέργεια της ζωής.
Στο bodywork (την θεραπεία της μάλαξης) είχα την τύχη να εκπαιδευτώ από εξαιρετικούς δασκάλους. 'Όλοι και όλες τους είχαν ένα ιδιαίτερο τρόπο να διδάσκουν. Με βάση την διαλογιστική κατάσταση της παρουσίας στην στιγμή, αυτό που μετέφεραν ήταν πολύ πέρα από την απλή μεταβίβαση της τεχνικής. Μεταλαμπάδευαν την τέχνη του να ρέεις συνειδητά με αυτό που εξελίσσεται. Όντας δηλαδή παρών, να ανταποκρίνεσαι σε ότι εμφανίζεται -αντί να αντιδράς. Και όλοι τους είχαν κάτι χορευτικό στον τρόπο που κινούνταν. Όμως, μόνο όταν μπήκα στην εκπαίδευση του Kobido-Integrated Japanese Facial Massage, συνειδητοποίησα την δύναμη και το βάθος που μπορεί να έχει η θεραπεία μέσω της χορευτικής προσέγγισης. Όχι μόνο είδα ξεκάθαρα και με μεγαλοπρέπεια να ξετυλίγεται μπροστά μου μία νέα διάσταση στον χώρο, τον χρόνο και την αίσθηση, αλλά άκουσα και την δασκάλα να εκφράζει ρητά πως σημαντικό μέρος της επιδραστικότητας της συνεδρίας έχει να κάνει με την ικανότητά μας να ''χορεύουμε'' με την τεχνική. Με αυτόν τον τρόπο, αναγνωρίζουμε και συμπεριλαμβάνουμε στην συνεδρία, όχι μόνο το υλικό σώμα του/της δέκτη/-ρια αλλά και των άλλων, όπως νοητικό, συναισθηματικό, πνευματικό. Φυσικά, η έννοια του χορού εδώ, δεν έχει να κάνει με παράσταση ή άθλο, αλλά με την ικανότητα να ρέεις αρμονικά με ότι συμβαίνει και να ανοίγεις τον χώρο ώστε να διοχετεύετε η ενέργεια στα κανάλια της θεραπείας.
Έτσι, η προσέγγιση αυτή με βοήθησε να αντιληφθώ βασικά πράγματα όσον αφορά την ενέργεια και πως την χειρίζεσαι. Ενώ συχνά η ενέργεια αναφέρετε σαν μία αφηρημένη έννοια, κυριολεκτικά πρόκειται έργο που κινείται εσωτερικά. Βασικό χαρακτηριστικό της είναι ο Ρυθμός -με τα χαρακτηριστικά του όπως, ο Παλμός, η Ταχύτητα του παλμού (τέμπο), το Μέτρο (η υπογραφή του στον χρόνο), ο Τονισμός, η Διάρκεια, η Συγκοπή, η Επανάληψη (το Μοτίβο), η Πολύ-ρυθμικότητα. Όπως η μουσική και ο χορός έχουν τον τρόπο να σε κάνουν να εκφράζεσαι αυθεντικά και βαθιά, έτσι και η θεραπεία μασάζ βασίζεται στον ρυθμό για να λύσει μπλοκαρίσματα και να ανα-δημιουργήσει ροή, να αφυπνίσει τις δυνάμεις αυτό-ίασης, να επιδράσει θετικά στο συναισθηματικό, πνευματικό και υλικό σώμα και να ανακαλέσει την αίσθηση της σύνδεσης του δέκτη με την ουσία της ύπαρξής του και με τον κόσμο. Ενώ συνήθως σκεφτόμαστε πίεση -και ίσως και πόνο- σαν προαπαιτούμενο για μία συνεδρία μασάζ, αυτή η τέχνη προσεγγίζει το σώμα με απίστευτα λεπτεπίλεπτο, ντελικάτο και αλαφροπάτητο τρόπο. Μέσω του ρυθμού επιδρά βαθύτερα, πιο ευχάριστα και απελευθερωτικά, από ότι θα έκανε η πίεση. Και έτσι ‘’καλοπιάνουμε’’ και καλωσορίζουμε την παρουσία να επιστρέψει στο σώμα.
Μεταφέροντάς τις ιδιότητες του ρυθμού στην θεραπεία μασάζ, οι συνεδρίες σου ανεβαίνουν σε άλλο επίπεδο, καθώς αποκτάς την δυνατότητα να συνομιλήσεις βαθιά με το σώμα, τον νου και το νευρικό σύστημα, και να δημιουργήσεις ένα ζωντανό ταξίδι, με όχημα ποιότητες όπως αρμονία, χάρη, ευαισθησία, ανταπόκριση και ενσυναίσθηση. Έτσι, όχι μόνο προσφέρεις στους δέκτες μία ολιστική θεραπεία που δείχνει εμφανή αποτελέσματα σε υλικό και πνευματικό επίπεδο αλλά και προστατεύεις το δικό σου σώμα από καταπόνηση και βγαίνεις επίσης ανανεωμένος/-η από την συνεδρία.
Αν και ήμουνα ήδη ενεργός μέσα στην μουσική και τον χορό, ήταν μέσω αυτής της εκπαίδευσης όπου ανέτειλε η ιδέα πως εμβαθύνοντας στην έννοια του ρυθμού στην θεραπεία, μπορώ να δημιουργήσω συνεδρίες όχι μόνο επιδραστικές σε φυσικό και εμφανισιακό επίπεδο, αλλά και βαθιά ''μυητικές'' στο να ενεργοποιούν την σοφία του σώματος για να αυτορυθμίζεται και να επανα-διεκδικεί την ευδαιμονία.
Ίσως ακουστεί περίεργο, πως η δασκάλα μου στο Kobido δεν είναι Γιαπωνέζα αλλά Βραζιλιάνα. Όμως, εκτός από την Ιαπωνία, από ποια χώρα θα ερχόταν καλύτερη δασκάλα για μια τέτοια τέχνη, εκτός από αυτήν στην οποία οι άνθρωποι χορεύουν ακόμα κι όταν κάνουν πολεμικές τέχνες? Το γεγονός μάλιστα πως είχα ήδη αφήσει το Aikido και είχα αρχίσει -και εξακολουθώ- να εκπαιδεύομαι στο Capoeira, το εξέλαβα σαν μία συγχρονικότητα που δείχνει πως βρίσκομαι σε έναν καλό δρόμο.
Το Butoh εμφανίστηκε σε αυτόν τον δρόμο σχετικά πρόσφατα, λίγο πριν κλειστεί όλος ο πλανήτης στο σπίτι. Δεν είναι όμως μόνο ο λίγος χρόνος με τον οποίο ασχολούμαι με αυτό, που δεν μου επιτρέπει να λέω πολλά -στις Ιαπωνικές τέχνες λέγεται πως κάποιος δεν θεωρείται πια αρχάριος μόνο μετά τα δέκα χρόνια αφοσιωμένης εξάσκησης- αλλά το ίδιο το βάθος και το μυστήριο αυτής της τέχνης. Λένε πως γεννήθηκε μέσα και από το τραύμα που επέφεραν οι ατομικές βόμβες, πως διαπραγματεύεται την απώλεια και την παραμόρφωση, πως συνομιλεί με το σκοτάδι και το κενό, πως το ονομάζουν και ’’Χορό της Σκιάς.’’ Ερχόμενος από τον χώρο της θεραπείας, όπου συχνά η τάση για θετικότητα και διαφωτισμό μπορεί να θολώσει την αντικειμενική διαύγεια ή και να φτάσει να εκφραστεί σε τοξικά επίπεδα, το Butoh μου έδειξε τον τρόπο να ισορροπήσω στο κενό μεταξύ ιδεών και πράξεων, παρουσίας και αναπόφευκτης απώλειας, εξαϋλώνοντας και διαπερνώντας αξιολογικές αυταπάτες περί καλού και κακού, φωτός και σκοταδιού, ζωής και θανάτου. Μου δείχνει πως ο οραματισμός, από νοητική διεργασία, γειώνεται στο σώμα, πως η επίγνωση και η εμπιστοσύνη στην διαδικασία, μπορεί να γίνει post traumatic growth και μεταμόρφωση. Φυσικά, αυτά -και πολλά περισσότερα- δεν έχουν να κάνουν μόνο με το Butoh αλλά και τον καταπληκτικό τρόπο που αυτό μεταδίδετε από την δασκάλα μου Βίκυ Φίλιππα! Αυτή η διδασκαλία με βοηθάει να βρω μία νέα εγγύτητα με το σώμα μου, να εκκινήσω μία νέα σχέση μαζί του, και να εμπλουτίσει αυτήν που είχα. Με προκαλεί να προσεγγίσω τον χρόνο με μη γραμμικό τρόπο, να μπαίνω σε κατάσταση διαλογιστικής κίνησης, να πλαστικοποιώ την ροή του χρόνου, να μπαίνω σε κβαντικό πεδίο, από όπου το κενό μπορεί να γεννήσει φαινόμενα με αυθόρμητο τρόπο, άρα να ξεφεύγω από τις φόρμες και να αφήνω να ξετυλίγεται ότι αυθεντικό θέλει να έρθει στην επιφάνεια. Το Μπούτο μπορεί να είναι επαναστατικό, μπορεί να είναι ριζοσπαστικό, μπορεί να φαίνεται ακραίο ή και βίαιο μερικές φορές, όμως στο βάθος του, στο κέντρο του υπάρχει απίστευτη ευαισθησία, και ευγένεια, αυτές τις καθαρά Ιαπωνικές ποιότητες.
Σαν την αίσθηση που βγάζει ο διάσημος Ιαπωνικός πίνακας, τόσο το Aikido, όσο και το Butoh μοιάζουν να ψιθυρίζουν πως στο κέντρο του κυκλώνα, βρίσκει κανείς γαλήνη. Ο κυκλώνας δεν είναι απαραίτητα οι εξωτερικές συνθήκες αλλά, κυρίως, οι συνθήκες που τρέχουν στον νου μας. Κάθε μία από αυτές τις τέχνες, Aikido, Butoh, Kobido, έχει τον τρόπο της να φέρνει ευδαιμονία, γαλήνη, ευεξία, ομορφιά και χαρά στην ζωή.
Σας προσκαλώ λοιπόν στην εκπαίδευση του Kobido-Integrated Japanese Facial Massage, ως μία hands on επαφή με τον Γιαπωνέζικο πολιτισμό. Αν η επαφή σου μαζί του έως τώρα είναι θεωρητική, μονόπλευρη ή επιφανειακή, είναι μία θαυμάσια ευκαιρία για να πας πιο βαθιά και να συνδεθείς άμεσα και σε βάθος με ποιότητες του Γιαπωνέζικου πολιτισμού που δεν είναι πάντα εύκολο να τις εκφράσεις και να τις εξηγήσεις με λόγια, αλλά είναι γεμάτες ουσία.
Πρόκειται για κάτι παραπάνω από εκπαίδευση, για μία μύηση στην επιστροφή στο σώμα μας, ώστε να το κατοικήσουμε πάλι, για μια ενθύμηση της ανθρωπιάς μας. Για την καλλιέργεια της ποιότητας του να αγγίζεις με παρουσία, συμπόνοια, με φροντίδα που σημαίνει θεραπεία. Επίσης, για ένα προσωπικό retreat ανανέωσης, ένα νέο ξεκίνημα, που είναι και το ζητούμενο στην εποχή του φθινοπώρου.
Comments
Post a Comment